In het eerste weekend van februari was ik samen met een groep jongeren van het Aartsbisdom Utrecht te gast bij de zusters Trappistinnen in Abdij Koningsoord voor een stilte retraite. Stilte, niet als doel op zichzelf, maar als middel om te leren luisteren naar God. Het was niet mijn eerste retraite, maar wel mijn eerste keer in stilte. Voor mij is een retraite dé gelegenheid om te reflecteren op mijn leven met God. Aan het begin van de stilte retraite kregen wij drie vragen mee ter overweging: Waarom ben je op retraite? Waar sta je in je relatie met God? Wat is je diepste wens voor deze retraite? 

Voor de jongeren was de stilte retraite een gelegenheid om de afleiding van het dagelijks leven achter zich te laten. Om de ruis van de meldingen op onze mobiele telefoons te weren. Om los te komen van werk of studie of andere verplichtingen. Om ons, in plaats van dat alles, onder te dompelen in het ritme van de zusters: tijdens de gebedsmomenten verspreid over de dag, waarbij het zingen van de psalmen centraal staat, en tijdens het nuttigen van de maaltijden in stilte. De gastvrijheid van de zusters zorgde ervoor dat wij niets tekortkwamen! 

Tussen de gebedsmomenten en maaltijden door was er ruimte voor eigen invulling. Om in stilte de tijd te nemen voor gebed, meditatie, creativiteit. En de prachtige omgeving in combinatie met een winters zonnetje nodigde uit tot het maken van een wandeling. 

Ik heb de stilte tijdens de retraite als bijzonder waardevol ervaren. De stilte geeft ruimte om naar binnen te keren en te onderzoeken wat er vanbinnen leeft. 

Als ik weer eens de trein tussen Ede-Wageningen en Arnhem neem, zal ik terugdenken aan deze stilte retraite wanneer de trein langs Abdij Koningsoord rijdt!